Reklama

Reklama

W Miejskiej Bibliotece Publicznej książkę ,, Pseudonim Weksler. Opowieść o Rudolfie Probście" napisaną wspólnie z Lidią Zielonką, promowała wnuczka , Laura Barszczewicz

Opublikowano: Aktualizacja: 
Autor:

W Miejskiej Bibliotece Publicznej książkę  ,, Pseudonim Weksler. Opowieść o Rudolfie Probście" napisaną wspólnie z Lidią Zielonką, promowała wnuczka , Laura Barszczewicz - Zdjęcie główne
Udostępnij na:
Facebook

Przeczytaj również:

Informacje radzyńskie Wieczór autorski w radzyńskiej bibliotece zamykał cykl tygodniowych wydarzeń poświęconych Profesorowi Rudolfowi Probstowi. Wczoraj przy I Liceum Ogólnokształcącym został odsłonięta Ławeczka jemu poświęcona. Uroczystości zorganizowało I LO wraz ze Stowarzyszeniem Przyjaciół I LO w setną rocznice urodzin ( 23 marca 2023 r. ) oraz Radzyńskim Ośrodkiem Kultury.

Reklama

W piątkowy wieczór na spotkanie autorskie z wnuczką Profesora Laurą Barszczewicz zaprosiła Miejska Biblioteka Publiczna. W szerokim gremium, w którym znaleźli się nie tylko członkowie rodziny, ale też koleżanki i koledzy z pracy śp. Profesora, jego wychowankowie, rozmawiano o zawiłych losach bohatera, który swą konspiracyjną działalność przez długie dekady musiał ukrywać. Książka ukazała się w 8 rocznicę śmierci.

 

Publikacja, proza dokumentalna, jak ją określiła polonistka i wielka miłośniczka historii, Lidia Zielonka przybliża losy Żołnierza Armii Krajowej, który w czasie II wojny światowej zostaje wtyczką w gestapo, swą bohaterską postawą przyczynia się do oczyszczenia terenów podkarpackich z konfidentów i zdrajców. Po 8 – miesięcznym pobycie w gestapo, zdekonspirowany, wraca do podziemia, po wojnie, zawiłe ścieżki i ucieczka prowadzi go do Radzynia, gdzie osiada już na dobre. Zostaje budowniczym radzyńskiego liceum, przez 30 lat pracuje jako pedagog. Wspominany do dziś jako wyjątkowy przykład profesora, znanego z humoru, ciepła, temperamentu i kreatywności. O tym dzisiaj mówił m. in. Andrzej Kotyła, jego dawny uczeń.

 

Laura Barszczewicz zapytana przez Adama Świcia o to, jak książka powstawała, przyznała, że na początku nie było to łatwe zadanie:- Ale przyszły wspomnienia. Jego słowa, powiedzonka. Miałam niedomknięte szufladki w swojej głowie, z których nagle zaczęły wyskakiwać zdania, wspomnienia, np. jak odpytywał mnie z niemieckiego. Był zawsze pierwsza osobą, do której biegłam z wypracowaniami, ze sprawami szkolnymi. Nie był typem wesołka, był raczej szorstki, ale zawsze okazywał wsparcie. Można było na niego liczyć. Kiedy napisałam coś o Dziadku i przesyłałam to swojemu Tacie, żeby spojrzał, on mówił: - No Rudek jak żywy…!  To był dla mnie dowód, że to się udało. I jestem pewna, że czuwała nad tą książką ręka Dziadka.

Artykuł pochodzi z portalu radzyn.24wspolnota.pl. Kliknij tutaj, aby tam przejść.
Udostępnij na:
Facebook
wróć na stronę główną

ZALOGUJ SIĘ - Twoje komentarze będą wyróżnione oraz uzyskasz dostęp do materiałów PREMIUM.

e-mail
hasło

Nie masz konta? ZAREJESTRUJ SIĘ Zapomniałeś hasła? ODZYSKAJ JE

Komentarze (0)

Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.

Wczytywanie komentarzy