Głębsze zmiany obejmą jedynie Litwę oraz Łotwę, gdzie ubytek liczby ludności przekroczy odpowiednio 33 procent (patrz tabela poniżej). Skala zjawiska obejmuje całą UE – liczba jej mieszkańców zmniejszy się o około 53 mln osób, co oznacza spadek o blisko 12 proc.
Zgodnie z aktualnymi szacunkami liczba ludności Unii Europejskiej osiągnie maksymalny poziom w 2029 roku, kiedy wyniesie około 453 mln. Po tym okresie rozpocznie się systematyczny spadek, który doprowadzi do obniżenia liczby mieszkańców poniżej 400 mln przed końcem stulecia. Proces ten będzie rozłożony w czasie, lecz jego konsekwencje mają charakter strukturalny i długofalowy.
W przypadku Polski zmiany będą wyraźne już w najbliższych dekadach. Do 2030 roku liczba ludności spadnie poniżej 37 mln, osiągając poziom około 36,7 mln. W kolejnych pięciu latach ubędzie następny milion mieszkańców. W połowie wieku populacja kraju ma wynosić 32,9 mln, natomiast około 2070 roku spadnie poniżej 30 mln. Prognozowany poziom na rok 2100 to 25,6 mln.
Zmniejszająca się liczba ludności oznacza jednocześnie istotne zmiany w strukturze wiekowej. Udział dzieci i młodzieży w populacji Unii Europejskiej spadnie z obecnych około 20 proc. do 17 proc. w 2100 roku. Jeszcze wyraźniejszy spadek dotyczyć będzie osób w wieku produkcyjnym – ich udział zmniejszy się z 58 proc. do około 50 proc. Jednocześnie systematycznie rosnąć będzie liczba osób starszych, co wpłynie na funkcjonowanie systemów emerytalnych, ochrony zdrowia oraz rynku pracy.
Czy da się temu zapobiec?
Prognozy wskazują również, że migracja nie będzie w stanie zrównoważyć ubytku ludności. Szczególnie widoczne ma to być poza dużymi ośrodkami miejskimi, gdzie tempo spadku liczby mieszkańców jest wyższe niż w aglomeracjach. W efekcie zmiany demograficzne będą prowadzić do dalszego różnicowania przestrzennego pod względem liczby ludności i dostępności zasobów pracy.
Zatrzymanie spadku liczby ludności wymagałoby zmian o charakterze globalnym i systemowym. Kluczowe znaczenie miałby trwały wzrost dzietności do poziomu zastępowalności pokoleń, stabilizacja ekonomiczna gospodarstw domowych oraz poprawa dostępności mieszkań i usług opiekuńczych. Istotne byłoby także wydłużenie aktywności zawodowej, zmiany w modelach zatrudnienia oraz zwiększenie bezpieczeństwa socjalnego. W skali międzynarodowej znaczenie miałaby skoordynowana polityka migracyjna oraz ograniczenie czynników wpływających na odkładanie decyzji o posiadaniu dzieci, takich jak niestabilność rynku pracy czy wysokie koszty życia.
źr. ec.europa.eu
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.